Microthlaspi perfoliatum

Βουνί Χώρας 20-02-2022

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Το Microthlaspi perfoliatum [(L.) F. K. Mey. 1973] είναι ευρωμεσογειακό φυτό  με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.
Συνώνυμο Noccaea perfoliata (L.) Al-Shehbaz 2014.
Φύεται σε ποικιλία ενδιαιτημάτων σε υψόμετρα 0 -2000 μ.
Άνθιση: Φεβρουάριος - Ιούλιος.

Ετυμολογία:
Microthlaspi < μικρό + Thlaspi
perfoliatum < περί + foliatus (< folium φύλλο) φυλλάζων, φυλλώδης => με φύλλα που περιβάλλουν τον βλαστό, περιφυλλώδες, περιβλαστόφυλλο.
Thlaspi < θλάσπις, φυτό που αναφέρουν ο Διοσκουρίδης και ο Ιπποκράτης.

 

Osyris alba

Μηλιές 18-04-2022

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Ο θάμνος Osyris alba (L. 175) είναι φυτό των παραμεσογειακών χωρών με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.
Συνώνυμο: Osyris mediterranea (Bubani 1897).
Κοινή ονομασία στις περισσότερες περιοχές: σκουπόχορτο
Δίοικος αειθαλής θάμνος. Ημιπαρασιτικό φυτό που παρασιτεί πάνω σε άλλα φυτά αλλά παράλληλα φωτοσυνθέτει.
Βιότοπος: θαμνώνες και πετρώδεις θέσεις.
Βλαστοί μεγάλοι, διακλαδισμένοι, ξυλώδεις, εύκαμπτοι. Φύλλα μικρά γραμμοειδή-λογχοειδή, δερματώδη. 
Τα κίτρινα άνθη του είναι ερμαφρόδιτα ή μονοσεξουαλικά, τα αρσενικά είναι πολλά μαζί και μασχαλιαία ενώ τα θηλυκά και τα ερμαφρόδιτα φύονται μοναχικά. Όλα αναδύουν μια ευχάριστη μυρωδιά μελιού. Το περιάνθιο έχει 3 λοβούς, τριγωνικούς, σαρκώδεις, με 3 στήμονες.
Ανθίζει Απρίλιο - Ιούνιο. 
Οι σαρκώδεις κόκκινοι καρποί του (δρύπη) ωριμάζουν το φθινόπωρο, έχουν άσχημη γεύση και η εδωδιμότητά τους ελέγχεται . 

Ετυμολογία:
Osyris < Όσιρις, ή Όσυρις, αιγυπτιακός θεός, σύζυγος της Ίσιδας στην αιγυπτιακή μυθολογία. Οι αρχαίοι με αυτό το όνομα δήλωναν θάμνους με μακριά και εύκαμπτα κλαδιά.
alba (λατιν.) = λευκή. 

Γράφει ο Διοσκουρίδης:
«ὄσιρις· φρυγάνιον μέλαν, λεπτόν, ῥαβδίον δύσθραυστον, καὶ περὶ αὐτὸ φυλλάρια ὥσπερ λίνου, μέλανα· ‹σπερμάτια δὲ μέλανα› κατ' ἀρχάς, μεταβάλλοντα δὲ ὑπέρυθρα γίνεται. ταύτης τὸ ἀφέψημα πινόμενον ἰκτέρῳ βοηθεῖ· ποιεῖται δὲ καὶ σάρα ἐξ αὐτῆς.»
 

Hypecoum imberbe

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Το Hypecoum imberbe (Sm. 1806) είναι μεσογειακό φυτό, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα εκτός Κρήτης και Ιονίων Νήσων. Σπάνιο στις Κυκλάδες, αναφέρεται από λίγες θέσεις σε Αμοργό (Χώρα, Προφήτης Ηλίας), Μήλο, Σίφνο, Σύρο.
Περιγράφηκε από την Κύπρο και μία υδατογραφία του Bayer περιλαμβάνεται στην Flora Graeca.
Βιότοπος: βοσκότοποι, ζιζάνιο σε χωράφια, αμπελώνες και κήπους σε υψόμετρα 0-400 μ.
Ετήσιο φυτό, διακλαδισμένο από την βάση, ύψους 10-30 εκ.
Ταξιανθία χαλαρή με 2-10 κιτρινο-πορτοκαλί άνθη.
Άνθιση: τέλη Μαρτίου - μέσα Μαΐου.
Ετυμολογία:
Hypecoum < υπήκοον (φυτό που αναφέρει ο Διοσκουρίδης για τις ναρκωτικές ιδιότητες).
imberbe < πρόθεμα in (χωρίς) + barba (γενειάδα) = χωρίς τρίχωμα.

υδατογραφία από την Flora Graeca

Salvia argentea

 

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Η Salvia argentea ( L. 1762) είναι μεσογειακό φυτό, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα, εκτός Κρήτης και Ιονίου. Στην ΑΜοργό αναφέρεται από τον Κάστελα της Χώρας και από τις άλλες Κυκλάδες από Νάξο, Πάρο, Αντίπαρο και Σύρο.
Βιότοπος: πετρώδεις τοποθεσίες, χέρσα χωράφια, λιβάδια σε υψόμετρα (50-) 200-1900 μ.
Διετές φυτό με τα φύλλα να αναπτύσσουν εντυπωσιακό ρόδακα την πρώτη χρονιά και ανθοφόρους βλαστούς την δεύτερη. Υπάρχουν άτομα που ζουν και περισσότερα χρόνια.
Βλαστός όρθιος, τριχωτός.
Φύλλα μεγάλα, ωοειδή με ασύμμετρους λοβούς, καλυμμένα με ασημόχρωμο τρίχωμα.
Άνθη λευκά με ρόδινα τριχίδια στο μεγάλο εντυπωσιακό άνω χείλος, σε κυκλική αρμονική διάταξη κατά επάλληλους σπονδύλους.
Ανθίζει από τα τέλη Απριλίου.
Ετυμολογία:
Salvia < sálvo θεραπεύω, διασώζω ==> όνομα που χρησιμοποιεί ο Πλίνιος για το φασκομηλο Salvia officinalis για τις θεραπευτικές του ιδιότητες.
argentea < argentum άργυρος = αργυρή, ασημένια.

Centranthus ruber subsp. sibthorpii

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Ο Centranthus ruber subsp. sibthorpii [(Boiss.) Hayek 1930] είναι φυτό του Αιγαίου με παρουσία έως την Αλβανία. Στην Αμοργό φύεται σε Κρίκελο, Λαγκάδα, Ποταμό, Χώρα.
Συνώνυμο: Centranthus sibthorpii (Boiss. 1856)
Βιότοπος: βραχώδεις θέσεις, σε υψόμετρα 0-900 (-1700) μ.
Γλαυκοπράσινο φυτό με όρθιους βλαστούς και ύψος 30-80 (-100) εκ.
Φύλλα πλατιά, οξύληκτα με μήκος 12 εκ. Τα κατώτερα έχουν μικρό μίσχο ενώ τα ανώτερα είναι επιφυή.
Άνθη ρόδινα, σωληνοειδή με πεντάλοβη στεφάνη, μακρύ και λεπτό πλήκτρο, που φύονται σε πυκνό κόροιβο.
Ανθίζει από τον Απρίλιο.
Ετυμολογία:
Centranthus < κέντρο + άνθος - αναφορά στο πλήκτρο του άνθους = Κέντρανθος.
rúber (λατιν.) < rúbeo, κοκκινίζω = ερυθρός.
sibthorpii < προς τιμήν του Άγγλου βοτανικού John Sibthorp (1758-1796), δημιουργου της μνημειώδους έκδοσης Flora Graeca, ο οποίος ερεύνησε και στην Αμοργό.
 

Allium luteolum

Προφήτης Ηλίας (Χώρα) 24/05/2021

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Το αγριόσκορδο Allium luteolum (Halácsy 1904) είναι ενδημικό των Κυκλάδων με κέντρο την Αμοργό. Συλλέχτηκε τον Μάιο του 1898 στην Αμοργό από τον Χρήστο Λεωνή και περιγράφηκε το 1904 από τον Halácsy με δείγματα του Θ. Χελδράιχ από την Νάξο.
Στην Αμοργό φύεται σε πολλές θέσεις στην Χώρα, την Χοζοβιώτισσα, τον Μούρο, την Κάτω Μεριά, τον Κρίκελο της Αιγιάλης και τις νησίδες Νικουριά και Γραμβούσα.
Στις άλλες Κυκλάδες έχει βρεθεί σε λίγες θέσεις της Νάξου, της Ανάφης και της Αντιπάρου.
Βιότοπος: φρύγανα σε βραχώδεις τοποθεσίες, σε υψόμετρα 0 - 600 (-900) μ.
Πολυετές βολβόριζο φυτό.
Άνθη 5-25 κιτρινωπά και σπάνια ρόδινα.
Ανθίζει Μάιο - Ιούνιο.
Ετυμολογία:
Allium < allium (λατιν. Πλίνιος) < άγλις, -ίθος, η κεφαλή ή σκελίδα σκόρδου (σύμφωνα με τον Ottorino Pianigiani, 1845-1926, Ιταλό δικαστή, πολιτικό και γλωσσολόγο).
luteolum < υποκοριστικό του luteus κίτρνος = κιτρινωπό.

 

Delphinium peregrinum

Χώρα 28/05/2020

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Το Delphinium peregrinum (L. 1753) είναι φυτό της Μεσογείου και της ΝΔ Ασίας, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα, τις Κυκλάδες και την Αμοργό. Περιέργως είναι πολύ σπάνιο στην Κρήτη.
Στην Αμοργό αναφέρεται σε πολλές θέσεις: Χώρα, Νικουριά, Όρμος Αιγιάλης, Λαγκάδα, Μεταλλείο, Κόρακας και Κάτω Κάμπος στην Κάτω Μεριά.

Βιότοπος: μεσογειακοί θαμνώνες, φρύγανα, πευκοδάση και διάκενα δασών, ξηρά λιβάδια, πετρώδεις ακτές, σε υψόμετρα 0-900 (-1700).

Ετήσιο φυτό με όρθιο διακλαδιζόμενο χνουδωτό  βλαστό, με ύψος έως 1 μέτρο. Είναι τοξικό φυτό, εξαιτίας των αλκαλοειδών που περιέχει

Φύλλα παλαμοσχιδή και πτεροσχιδή με στενούς λοβούς, τα ανώτερα γραμμοειδή. 

Τα ζυγόμορφα, έμμισχα, χνουδωτά άνθη σχηματίζουν αραιούς βότρεις, κυανού-βιολετί χρώματος. Από τα 5 πέταλα της στεφάνης το επάνω φέρει μακρύ ιώδες πλήκτρο, που μοιάζει με σωλήνα και είναι στραμμένο προς τα πάνω. Τα ανώτερα πέταλα φέρουν πλευρικά πτερύγια.

Ανθίζει από τα μέσα Μαΐου μέχρι τον Αύγουστο.

Ετυμολογία:

Delphinium < δελφίνιον, φυτό που αναφέρει ο Διοσκουρίδης < δελφίν ==> αναφορά στο άνθος με το μακρύ πλήκτρο που μοιάζει με δελφίνι = Δελφίνιον.

peregrinum (λατιν.) = ξένο, εξωτικό ==> με την έννοια της περιπλάνησης, κάτι που είναι εδώ κι εκεί.

Ηρακλειά 05-06-2008

photo Γιάννης Γαβαλάς

Romulea columnae

Η Romulea columnae (Sebast. & Mauri, 1818), είναι μεσογειακό φυτό, με εξάπλωση στην νότια και νησιωτική Ελλάδα.
Στην Αμοργό αναφέρεται από την Χώρα και τα Κατάπολα.
Βιότοπος: εποχικά λιμνία, λιβάδια, φρύγανα, διάκενα κωνοφόρων δασών, σε υψόμετρα 0-900 μ.
Βολβώδες φυτό με μικρό βλαστό, ύψους 2-15 εκ.
Άνθη μικρά σε χρώμα υπόλευκο ή χλωμό λιλά, με κίτρινο φάρυγγα και σκούρες κοκκινωπές νευρώσεις. Στίγματα ισομήκη με τους ανθήρες.
Ανθίζει Φεβρουάριο - Απρίλιο.
Ετυμολογία:
Romulea < αφιερωμένο στον Romulus (Ρωμύλο), ιδρυτή της Ρώμης = Ρομουλέα.
columnae < αφιερωμένο στον Ναπολιτάνο βοτανικό Fabio Colonna (Fabius Columna, 1567-1650). 

Orthetrum coerulescens

φωτογραφία από την περιοχή της Χώρας

Μανώλης Σιμιδαλάς

Η λιβελούλα Orthetrum coerulescens (Fabricius, 1798) εξαπλώνεται σε Ευρώπη και Μεσόγειο.
Οι τυπικοί βιότοποί της είναι λίμνες και ρυάκια. Πετάνε Μάιο - Σεπτέμβριο.
Ετυμολογία:
Orthetrum < ὀρθός (ευθεία, παράλληλος) + ἦτρον (κοιλιά) ==> επειδή έχει τα κοιλιακά πλευρά παράλληλα.
caerulescens < caeruleus κυανός ==> αναφορά στην αύξηση της μπλε προεξοχής στα ώριμα αρσενικά.

λιβελούλα < από το  γαλλικό libellule < libella (λατιν.) διαβήτης - επίπεδο ==> από

το οριζόντιο πέταγμα τού εντόμου.

Mycenastrum corium

Αγία Μαρίνα (Χώρα) 07/04/2007

Κοσμοπολίτικο μανιτάρι.

Καρποφορεί από την άνοιξη έως το φθινόπωρο τόσο σε ξηροθερμικές όσο και σε υγρές θέσεις και σε διάφορα εδάφη.

Το βρίσκουμε σε αμμώδεις θέσεις, άκρες δρόμων, κήπους, σωρούς κοπριάς και κοπρισμένες θέσεις (όπως αυτή της φωτογραφίας από το μινόρι της Αγίας Μαρίνας).

Αρχικά έχει σφαιρικό σχήμα και καθώς ωριμάζει ανοίγει στην βάση και παίρνει μια αστερόμορφη όψη.

Ετυμολογία:

Mycenastrum < μύκης + άστρον ==> για το σχήμα του καρποσώματος στην ωριμότητα.

corium = δέρμα.

Zantedeschia aethiopica

ρέμα Αγίου Θωμά -Χώρα

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Η Zantedeschia aethiopica [(L.) Spreng. 1826] είναι κονδυλόρριζο φυτό και έχει πατρίδα τη Νότια Αφρική. Κοινό όνομα: κάλλα.
Στις φωτογραφίες φαίνεται ένα μπουκέτο με κάλλες, που κατάφεραν να φυτρώσουν και να αναπτυχθούν σε μια ρεματιά μακριά από την Χώρα Αμοργού.
Πρόκειται για φυτά - δραπέτες, όπως ονομάζονται τα φυτά που δεν ανήκουν στην ελληνική χλωρίδα αλλά γενετικό τους υλικό «δραπέτευσε» από κήπους ή γλάστρες και κατάφερε να δώσει φυτά σε θέσεις μακριά από οικισμούς ή καλλιέργειες.
Τα φυτά-δραπέτες είναι στην πλειοψηφία τους καλλωπιστικά. Επεκτάθηκαν στην φύση και αναπαράγονται είτε με την διασπορά των σπόρων είτε με παραβλαστήματα των βολβών τους που προήλθαν από το χώμα κάποιας γλάστρας που πετάχτηκε ή από μπάζα.
Για τις κάλλες των φωτογραφιών, φαίνεται ότι κάποιοι κόνδυλοι παρασύρθηκαν από την βροχή στο ρέμα, όπου κατάφεραν να βλαστήσουν, να ανθίσουν και να βγάλουν και άλλους κονδύλους, σχηματίζοντας ένα πλούσιο μπουκέτο.
Ετυμολογία:
Zantedeschia < γένος αφιερωμένο στον Giovanni Zantedeschi (1773-1846), Ιταλό γιατρό και βοτανικό που μελέτησε την χλωρίδα της περιοχής Μπρέσια στην Ιταλία.
aethiopica < Αιθιοπία.

 

Chalicodoma parietina

Χώρα 07/04/2021

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Η Chalicodoma parietina είναι αγριομέλισσα που ζει μοναχικό βίο. Κάνει την φωλιά της σε τοίχους ή σε υποκατάστατά τους με λάσπη, εξ ού και το επιστημονικό της όνομα.

Τα αρσενικά άτομα είναι αποκλειστικοί επικονιαστές της ορχιδέας Οphrys ferrum-equinum που έχει κι αυτή σκούρο χρώμα και είναι κοινή αλλά με ιδιαιτερότητες στην Αμοργό.

Ετυμολογία:
Chalicodoma < χάλιξ (χάλικος) + δόμος.
parietina < paries (-etis) τοίχος = του τοίχου.

Micrommata ligurina

Χώρα 04/04/2020

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Μεσογειακή αράχνη που εξάπλωσή της φθάνει ως την Κεντρική Ασία.
Ετυμολογία:
Micrommata < μικρός + όμμα (μάτι).
ligurina < Liguria, αρχαία περιοχή στην ΒΔ Ιταλία (σημερινή Γένοβα) και ΝΑ Γαλλία (σημερινή Νίκαια).

Briza maxima

Χώρα - Μηλιές 06/04/2021

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

To Briza maxima (L. 1753) είναι μεσογειακό φυτό με μεγάλη εξάπλωση στην Ελλάδα, τις Κυκλάδες και την Αμοργό.
Βιότοπος: παλιά χωράφια, φρύγανα, παράκτιοι βιότοποι σε υψόμετρα 0-700 μ.
Λεπτό όρθιο φυτό ύψους 15-30 (-50) εκ.
Άνθιση: Μάρτιος - Μάιος.
Ετυμολογία:
Briza < βρίζα (αρχ.) είδος δημητριακού: σιτάρι ή σίκαλη < βρίζω (= αδρανώ, κοιμάμαι) ==> αναφορά στα άνθη που κρέμονται από μακριά στελέχη και φαίνεται να κυματίζουν στον αέρα.
maxima < υπερθετικός του magna (μεγάλη) = μέγιστη ==> σε σύγκριση με συγγενή είδη. 

Burhinus oedicnemus πετρουρλίδα

Χώρα 30/03/2021

φωτογραφίες Μιχάλης Παπαγιαννόπουλος

Η κατάσταση της πετρουρλίδας (Burhinus oedicnemus) στην Αμοργό δεν είναι σαφής, ενώ δεν έχει καταγραφεί η παρουσία της στις ορνιθολογικές παρατηρήσεις που έχουν γίνει στο νησί 1994, 1999, 1997, 1998, 2012, 2019 (Cheke, Tsiakiris, Christopoulos & Ashcroft "The Breeding Birds of Amorgos", Parnassiana Archives 8 November 2020)
Ο Γιάννης Γαβαλάς στο βιβλίο του για τα πουλιά της Ηρακλειάς αναφέρει:
«Τοπική ονομασία «Σουρλίτης». Το είδος παρατηρείται συνεχώς από μέσα Απριλίου μέχρι μέσα Οκτωβρίου. 1-2 ζεύγη φωλιάζουν κοντά σε καλλιέργειες σιτηρών, ενώ περνάνε και μεταναστευτικά άτομα. Τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο ακούγεται κάθε βράδυ η φωνή του στον οικισμό Αγ. Γεώργιος, αφού τουλάχιστον 1 ζεύγος φωλιάζει στα περίχωρά του.» (Γιάννη Γαβαλά, «Πετώντας πάνω από το Αιγαίο - Οδηγός των πουλιών της Ηρακλειά και των γύρω νησίδων» 2014).
Ας δούμε μερικά στοιχεία για την πετροτουρλίδα.
«Αντίθετα από τους στενούς συγγενείς του, αυτό το χαραδριόμορφο είδος προτιμά αρκετά ξηρές περιοχές, όπως ανοικτούς φρυγανότοπους και ξεροχώραφα. Είναι πιο ενεργό τη νύχτα και γίνεται αντιληπτό από τη διαπεραστική φωνή του. Φωλιάζει στην Κρήτη, σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου, στη Λευκάδα και σε αρκετές παράκτιες και χαμηλού υψομέτρου ηπειρωτικές περιοχές.» (Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης)
Συμπέρασμα: Εκτός από μεταναστευτικά άτομα είναι πιθανό η πετροτουρλίδα να φωλιάζει στην Αμοργό. Χρειάζονται όμως αρκετές και αξιόπιστες παρατηρήσεις.

 
Επιστημονική ονομασία: Burhinus oedicnemus (Linnaeus, 1758)
Ελληνική ονομασία (Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία): πετροτουρλίδα.
Λαϊκές ονομασίες: Πετροτουρλί, τρουλής (Κύθηρα), σιβλίουρας (Σύρος), φωνακλάς, τρουλουρία (Κύπρος) ==> (Απαλοδήμος)

Ετυμολογία:
Burhinus < βους (βόδι) + ρις ρινός (μύτη) ==> αναφορά στο ράμφος
oedicnemus < οίδω αρχ.  (πρήζομαι) +  κνήμη ==> αναφορά στα εξογκωμένα γόνατα του πουλιού. 

Ranunculus trichophyllus

Ρέμα Αγίου Θωμά 24/03/2021

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Ο Ranunculus trichophyllus (Chaix, 1785) είναι ευρωμεσογειακό φυτό με διάσπαρτη εξάπλωση σε όλη την Ελλάδα στα κατάλληλα ενδιαιτήματα.
Στις Κυκλάδες αναφέρεται από την Αμοργό, την Νάξο και την Άνδρο.
Βιότοπος: ρυάκια με αργή ροή, εποχιακά λιμνία γλουκού νερού σε υψόμετρα 0-2000 μ.
Ετήσιο ή πολυετές φυτό. Βλαστοί άκαμπτοι και φύλλα τριχοειδή βυθισμένα στο νερό.
Άνθη μοναχικά, με λευκά πέταλα και νέκταρ.
Άνθιση: μέσα Μαρτίου - Ιούνιος.

Ετυμολογία:
Ranunculus < rana βάτραχος (ο Πλίνιος γράφει ότι «ονομάζουμε ranunculus το βότανο που οι Έλληνες ονομάζουν βατράχιο») = βατράχιο, επειδή ορισμένα είδη αυτού του γένους ευδοκιμούν σε υδάτινο περιβάλλον.
trichophyllus < θριξ (τριχός) + φύλλον ==> από τα τριχοειδή φύλλα.

 

Ferula communis subsp. glauca στο κάστρο της Αμοργού

Χώρα 25/03/2021

φωτογραφία Γιάννης Δεσποτίδης

Ο άρτηκας (Ferula communis) είναι τόσο κοινό φυτό στην Αμοργό ώστε φυτρώνει ακόμα και πάνω στο βράχο του κάστρου της Χώρας.

Glebionis segetum (Chrysanthemum segetum)

Σταυρός Χώρας 18/04/2005

Η Glebionis segetum [(L.) Fourr. 1869] είναι μεσογειακό φυτό με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα, την Αμοργό και όλες τις Κυκλάδες..
Συνώνυμο: Chrysanthemum segetum L. 1753.
Αμοργιανό όνομα: μαντελίδα.
Παρόμοιο με το Glebionis coronarium αλλά με περιφερειακά ανθίδια πάντα κίτρινα και φύλλα, τα κατώτερα με μεγάλους λοβούς, τα ανώτερα λογχοειδή, οδοντωτά.
Βιότοπος: χωράφια, παλιά χωράφια δημητριακών.
Ανθίζει από τον Μάρτιο.
Ετυμολογία:
Glebionis < gleba βώλος, βώλαξ (της γης), έδαφος ==> συσχετίζεται με τα καλλιεργημένα φυτά ή τα χωράφια καιτις άκρες δρόμων όπου φύεται.
segetum < seges -etis καλλιέργεια, καλλιεργημένο χωράφι ==> αναφορά στον βιότοπό του, που είναι συνήθως χωράφια με δημητριακά.

Muscari macrocarpum

 Χώρα 30/01/2021

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Euplagia quadripunctaria

Χώρα

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Η νυχτοπεταλούδα Ευπλαγία η τετράστικτη (Euplagia quadripunctaria) είναι δραστήρια τη νύχτα ενώ την μέρα αναπαύεται σε ρεματιές, υγρά δάση πλατύφυλλων δέντρων και κατά μήκος υγρών μονοπατιών σε κορμούς δέντρων, φύλλα θάμνων και εσοχές υγρών βράχων.
Τρέφεται με το νέκταρ μια μεγάλης σειράς ποωδών φυτών
Είναι πεταλούδα μιας γενιάς και πετά από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Συνώνυμα: Panaxia quadripunctaria, Callimorpha quadripunctaria.
Ετυμολογία:
* Euplagia < ευ (καλό, όμορφο) + πλαγία ==> αναφορά στις ωραίες εγκάρσιες ραβδώσεις που έχουν τα μπροστινά φτερά.
* quadripunctaria < quadri (τέσσερα) + punctum (στίγμα, σημάδι) ==> αναφορά στα μεγάλα μαύρα στίγματα στην κόκκινη επιφάνεια των πίσω φτερών.