Tropaeolum majus

φαράγγι τ΄ Αρακλού - Λαγκάδα 01/04/2010

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Το Tropaeolum majus ( L. 1753) είναι φυτό της Νότιας Αμερικής και στην Ελλάδα είναι δραπέτης από κήπους και γλάστρες.
Στην φωτογραφία, που είναι από το φαράγγι τ' Αρακλού κάτω από την Λαγκάδα, φαίνεται σε μια χαλικώδη θέση στην οποία ρίχνουν μπάζα, χώματα από γλάστρες κλπ. 

Συνυπάρχουν τα κίτρινα άνθη του ξινοτρίφυλλου - Oxalis pes caprae (που είναι εισβολέας από την Νότια Αφρική) και τα πορτοκαλί άνθη του καπουτσίνου μαζί με αυτοφυή είδη όπως το σκαρολάχανο - Brassica cretica subsp. aegaea που φαίνονται τα πλατιά του φύλλα.
Ετυμολογία:
Tropaeolum < τρόπαιον ==> από τα όμορφα άνθη του.
majus (λατιν.) < ορθογραφικά λανθασμένη (αλλά ισχύουσα) μορφή του magnus = μέγιστος, μείζων

Centranthus ruber subsp. sibthorpii

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Ο Centranthus ruber subsp. sibthorpii [(Boiss.) Hayek 1930] είναι φυτό του Αιγαίου με παρουσία έως την Αλβανία. Στην Αμοργό φύεται σε Κρίκελο, Λαγκάδα, Ποταμό, Χώρα.
Συνώνυμο: Centranthus sibthorpii (Boiss. 1856)
Βιότοπος: βραχώδεις θέσεις, σε υψόμετρα 0-900 (-1700) μ.
Γλαυκοπράσινο φυτό με όρθιους βλαστούς και ύψος 30-80 (-100) εκ.
Φύλλα πλατιά, οξύληκτα με μήκος 12 εκ. Τα κατώτερα έχουν μικρό μίσχο ενώ τα ανώτερα είναι επιφυή.
Άνθη ρόδινα, σωληνοειδή με πεντάλοβη στεφάνη, μακρύ και λεπτό πλήκτρο, που φύονται σε πυκνό κόροιβο.
Ανθίζει από τον Απρίλιο.
Ετυμολογία:
Centranthus < κέντρο + άνθος - αναφορά στο πλήκτρο του άνθους = Κέντρανθος.
rúber (λατιν.) < rúbeo, κοκκινίζω = ερυθρός.
sibthorpii < προς τιμήν του Άγγλου βοτανικού John Sibthorp (1758-1796), δημιουργου της μνημειώδους έκδοσης Flora Graeca, ο οποίος ερεύνησε και στην Αμοργό.
 

Velezia rigida

φωτογραφία 29/04/2017

Θανάσης Παπανικολάου

Η Velezia rigida ( L. 1753) είναι μεσογειακό φυτό με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.
Βιότοπος: βραχώδεις και πετρώδεις βιότοποι, φρύγανα σε υψόμετρα 0-1200 μ.
Στην Αμοργό αναφέρεται από Αιγιάλη, Λεβρωσσό, Λαγκάδα, Σταυρό (Κρίκελο).
Λεπτό ετήσιο φυτό, ύψους 10-30 εκ. με άκαμπτο στέλεχος, διακλαδισμένο, τριχωτό.
Άνθη ρόδινα.
Άνθιση: τέλη Απριλίου - μέσα Ιουλίου
Ετυμολογία:
Velezia < προς τιμήν το Velèz (†1753) Ισπανού φαρμακοποιού και βοτανικού.
rigida (λατιν.) < rigeo άκαμπτο, σκληρό = άκαμπτη.

υδατογραφία του Bayer από την Flora Graeca

Acanthus spinosus

Λαγκάδα 01/06/2010

Η Άκανθα η ακανθώδης (Acanthus spinosus, L. 1753) είναι μεσογειακό φυτό, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα και τις Κυκλάδες.
Θέσεις στην Αμοργό: Κρίκελος, Λαγκάδα, Χώρα, Κάτω Μεριά.

Αμοργιανό όνομα: αμπυρήνος.
Βιότοπος: Πετρώδεις τοποθεσίες, θαμνότοποι, παλιά ή ξερά χωράφια, άκρες δρόμων σε υψόμετρα 0-800 μ.
Είναι πολυετής πόα με φύλλα αντίθετα, πτεροσχιδή με λοβούς αγκαθωτούς και προεξέχοντα νεύρα που είναι συγκεντρωμένα στη βάση του φυτού όπου σχηματίζουν πυκνό ρόδακα διαμέτρου σχεδόν 50 εκ. 
Τα άνθη με το λευκό χείλος και τον πορφυρό κάλυκα σχηματίζουν πυκνή ταξιανθία στην κορυφή του βλαστού.
Ανθίζει Μάιο - Ιούνιο.
Ετυμολογία:
Acanthus < άκανθος < άκανθα < άκανος (είδος αγκαθιού) + άνθος < ρίζα ακ-, μυτερός, αιχμηρός.
spinosus < spina (λατιν.), άκανθα, αγκάθι =  ακανθώδης.

 

Helichrysum orientale

φωτογραφία Μανώλης Σιμιδαλάς

Το Helichrysum orientale (L.) Vaill. 1754 είναι φυτό της Ανατολικής Μεσογείου με εξάπλωση σε Κυκλάδες, Κρήτη, Δυτικό και Ανατολικό Αιγαίο.

Βιότοπος: ασβεστολιθικοί βράχοι, σε υψόμετρα 0-1200 μ.

Πολυετές χαμόφυτο φυτό, με σκληρό ξυλώδες απόθεμα.

Βλαστοί 12-30 εκ., τριχωτοί.

Βασικά φύλλα στενά, 20-60 χιλ., τριχωτά, προμήκη σπατουλοειδή, στρογγυλεμένα στην άκρη.

Κεφάλια σε πυκνές ταξιανθίες με λαμπερά λεμονοκίτρινα ανθίδια και σκούρο κέντρο.

Ανθίζει από μέσα Απριλίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου.

Ετυμολογία:

Helichrysum < ήλιος + χρυσός. Αναφορά στο χρυσοκίτρινο χρώμα των ανθέων σε πολλά είδη του γένους.

orientale < oriens (ανατολή) = ανατολικό, ανατολίτικο.

Solanum elaeagnifolium

Αναφέρεται από την Λαγκάδα

Portulaca oleracea

Η Portulaca oleracea L. 1753, είναι κοσμοπολίτικο φυτό, με ευρεία εξάπλωση σε όλη την Ελλάδα.
Βιότοπος: εποχικά λιμνία, χωράφια, κήποι, γλάστρες κλπ, σε υψόμετρα 0-400 (-1100) μ.
Κοινές ονομασίες: γλιστρίδα, αντράκλα.
Ποώδες φυτό, έρπον, με βλαστούς διακλαδισμένους και φύλλα αντωοειδή, σαρκώδη, λεία, συχνά με σκούρα χροιά στα χείλη.
Τα άνθη είναι κίτρινα και φύονται στις μασχάλες ή στις κορυφές των βλαστών σε μικρές ομάδες.
Ανθίζει (Μάρτιο) Απρίλιο - Ιούλιο.

Ετυμολογία:
Portulaca > portula πορτάκι ==> λόγω της αποκοπής του καρπού που αποτελείται από μια κάψουλα, η οποία ανοίγει με ένα μικρό κάλυμμα, ακριβώς όπως μια μικρή πόρτα.
oleracea > ólus óleris, λαχανικό.

Melilotus italicus

20-04-2011

Ο Melilotus italicus, (L.) Lam. 1779, είναι μεσογειακό φυτό με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.
Όρθιο, διακλαδισμένο, πολυετές φυτό, ύψους 20-60 εκ.
Φύλλα με φυλλάρια πριονωτά, στρογγυλεμένα στο άκρο και σφηνοειδή στην βάση. Τα ανώτερα με φυλλάρια πιο στενά. Παράφυλλα ακέραια.
Βιότοπος: φρύγανα, χωράφια σε αγραναύπαση, παράκτιοι βιότοποι, ανοίγματα δασών, σε υψόμετρα 0-900 μ.
Άνθη: βότρεις 1,5-3 εκ. με πολλά κίτρινα άνθη, μήκους 6-9 χιλ. Χέδρωπες σφαιρικοί.
Ανθίζει Μάρτιο - Μάιο.

Ετυμολογία:
Melilotus > μέλι + lotus (είδος τριφυλλιού με παρόμοιο άνθος).
italicus > Italia.

Ptilostemon chamaepeuce

φαράγγι τ' Αρακλού  01-04-2010  Λαγκάδα

Ο Πτιλοστήμων η χαμεπεύκη [Ptilostemon chamaepeuce (L.) Less. 1832] είναι φυτό της Ανατολικής Μεσογείου, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.
Μικρός χνουδωτός θάμνος με βελοειδή φύλλα, παρόμοια με του πεύκου.
Βιότοπος: Πετρώδεις πλαγιές, σχισμές βράχων, κρημνοί.
Κεφάλια ωοειδή, με φολιδοειδή χνουδωτά βράκτια, οξύληκτα.
Ανθίδια σωληνοειδή, ρόδινα και πιο σπάνια λευκά.
Ανθίζει από τον Απρίλιο.

Ετυμολογία:
Ptilostemon > πτίλον (φτερό πούπουλο) + στήμων = Πτιλοστήμων.
chamaepeuce > χαμαί + πεύκη - επειδή τα φύλλα του μοιάζουν με του πεύκου = χαμαιπεύκη.

Ruscus aculeatus

12-04-2011

Ο Ruscus aculeatus L. 1753, είναι ευρωμεσογειακό φυτό, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.
Βιότοπος: μακκία βλάστηση, υπόροφος δασών, σε υψόμετρα 0-900 (1300) μ.
Κοινό όνομα: λαγομηλιά.
Όμορφος αειθαλής διακοσμητικός θάμνος.
Φαίνεται να βγάζει καρπούς από τα φύλλα. Στην πραγματικότητα αυτά που μοιάζουν με φύλλα δεν είναι παρά φυλλόμορφα δερματώδη κλαδιά (φυλλοκλάδια, κλαδώδια) ακιδωτά στην κορυφή (εξ ού και aculeatus).
Τα άνθη είναι επιφυή και εμφανίζονται πάνω στα φυλλοκλάδια τη άνοιξη, για να να ακολουθήσουν το καλοκαίρι οι κερασόμορφοι καρποί.
Ανθίζει Μάρτιο - Μάιο.

Ετυμολογία:
Ruscus > ruscum/ruscus, φυτό που αναφέρουν ο Πλίνιος και ο Βιργίλιος.
aculeatus > acúleus αγκάθι, ακίδα, κεντρί = ακιδωτός.

Quercus coccifera πουρνάρι

Κλικ στην φωτογραφία για μεγέθυνση

Το πουρνάρι (Quercus coccifera, L. 1753) είναι βασικό συστατικό της μεσογειακής (μακίας και γκαρίγκ) βλάστησης. Συνήθως έχει θαμνώδη μορφή, λόγω της βόσκησης και της ξύλευσης, αλλά μπορεί να αναπτυχθεί σε ένα πολύ ανθεκτικό δέντρο και μάλιστα μεγάλων διαστάσεων, πάνω από 15 μέτρα. Έχει ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα, σε υψόμετρα 0-1200 (1600).
Κοινό ελληνικό όνομα: πουρνάρι
Τοπικό όνομα: πίρνος και πιρνιά. Διατηρεί, δηλαδή, αναγραμματισμένο το αρχαίο όνομα (πρίνος) που αναφέρει ο Θεόφραστος.
Το 1835 ξέσπασε για πολλές βδομάδες μια μεγάλη φωτιά στον Κρίκελο της Αιγιάλης, το ψηλότερο βουνό της Αμοργού, που τότε ήταν δασωμένο με πουρνάρια και φείδες. Ήταν ένα από τα αρχαιότερα δρυοδάση του Αιγαίου. Σήμερα έχουν διασωθεί συστάδες και μεμονωμένα δέντρα σε απρόσιτα μέρη της κορυφής «Πάπας».
Το πουρνάρι είναι το πιο διαδεδομένο είδος δρυός.
Τα φύλλα του είναι μικρά, αγκαθωτά, πιο ανοιχτόχρωμα στην κάτω πλευρά. Την άνοιξη, όταν είναι νεαρά, έχουν καφετί χρώμα και είναι μαλακά και γλυκά, αποτελώντας βασική τροφή των κατσικιών.
Στα φύλλα του πουρναριού αναπτύσσεται ο «Κόκκος ο βαφικός» (Kermococcus vernmllio), ένα ημίπτερο έντομο που το κηκίδιό του δίνει μια κόκκινη χρωστική, το κρεμμέζι ή πρινοκόκκι, εξ ου και coccifera - κοκκοφόρος για το επιστημονικό επίθετο του πουρναριού
Ανθίζει Απρίλιο - Μάιο.

Ετυμολογία:
Quercus > το λατινικό όνομα της δρυός.
coccifera > coccum > κόκκος + fero φέρω = κοκκοφόρος

«ἔχει δὲ τὴν μήτραν τὰ μὲν μεγάλην καὶ φανεράν, ὡς πρῖνος δρῦς...»
Θεόφραστος

Centranthus calcitrapae

Λαγκάδα

Ο Κέντρανθος η πεδιλοπαγίς (Centranthus calcitrapae (L.) Dufr. 1811) είναι μεσογειακό φυτό με εξάπλωση σε όλη της Ελλάδα, εκτός από την Βόρεια Πίνδο και την Δυτική Μακεδονία.
Συνώνυμο: Valeriana calcitrapae L.
Φυτό όρθιο, μερικώς διακλαδισμένο, μεταβλητό στο μέγεθος αλλά συνήθως  με ύψος 10-30 εκ.
Φύλλα απλά ή λοβωτά. με μακρύ μίσχο.
Βιότοπος: φρύγανα, λιβάδια, εποχιακά υγρές θέσεις, ανοίγματα κωνοφόρων δασών, σε υψόμετρα 0-700 (-1400) μ.
Άνθη σωληνωτά 2-3mm, συνήθως ρόδινα.
Ανθίζει από τα τέλη Μαρτίου.

Ετυμολογία:
Centranthus > κέντρο + άνθος - αναφορά στο πλήκτρο του άνθους = Κέντρανθος.
calcitrapae > calx calcis φτέρνα + trappa παγίδα ==> πιθανώς από τα αγκάθια των λουλουδιών που τραυματίζουν τα πόδια ===> για τον Centranthus calcitrapae από τον ίδιο βιότοπο με την Centaurea calcitrapa = πεδιλοπαγίς.

Phagnalon rupestre subsp. graecum

Χοζοβιώτισσα 27/04/2005

Το Phagnalon rupestre subsp. graecum [Boiss. & Heldr.) Batt. 1889] είναι μεσογειακό φυτό με μεγάλη εξάπλωση στην Ελλάδα.
Πολυετές φυτό, με πολλούς όρθιους βλαστούς, μέχρι 30 εκ. Φύλλα αντιολογχοειδή, πυκνά τριχωτά από κάτω και αραιά τριχωτά από πάνω. Ανθοφόρα κεφάλια μονήρη
Βιότοπος: βράχοι, χαράδρες, ξηρά λιβάδια, φρύγανα, θαμνώνες.
Ανθίζει Μάρτιο, Απρίλιο.

Ετυμολογία:
Phagnalon > αναγραμματισμός του  φυτού «γναφάλλιον» που αναφέρει ο Δισκουρίδης.
rupestre > rupes βράχος = του βράχου
graecum > Graecia = γραικό.

Aurinia saxatilis subsp. megalocarpa

Λαγκάδα 03/04/2007

Η Aurinia saxatilis subsp. megalocarpa [Hausskn) T R Dudley 1964] είναι φυτό των Βαλκανίων και της Ιταλίας. Στην Ελλάδα εξαπλώνεται στο Ιόνιο, την Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου.
Βιότοπος: βραχώδεις ασβεστολιθικοί οικότοποι.
Πολυετές φυτό, πολύμορφο, με ύψος 10-40 εκ..
Κατώτερα φύλλα έμμισχα, λογχοειδή με αβαθείς λοβούς, τα ανώτερα λογχοειδή επιφυή.
Άνθη σε επάκριους βότρεις με 4 λεπτά πέταλα φωτεινά κίτρινα, δίλοβα.

Ετυμολογία:
Aurinia > aureum  χρυσό ==> για το χρυσοκίτρινο χρώμα των ανθέων = Αουρίνια.
saxatilis > sáxum (λατιν) βράχος, πέτρα = βραχόφιλη, του βράχου.
megalocarpa > μέγας μεγάλος + καρπός = μεγαλόκαρπη.

Dianthus fruticosus subsp. amorginus

Ηρακλειά 14/09/2012
photo Γιάννης Γαβαλάς

Το αγριογαρύφαλλο Δίανθος ο θαμνώδης υποείδος ο αμοργινός (Dianthus fruticosus subsp. amorginus, Runemark 1980) είναι ενδημικό φυτό των Νοτιοανατολικών  Κυκλάδων.
Περιγράφτηκε από την Αμοργό το 1980 από τον Runemark. Αποτελεί χαρακτηριστικό είδος των χασμοφυτικών κοινοτήτων της Αμοργού.
Εξαπλώνεται σε Αμοργό, Νάξο, Δονούσα, Ηρακλειά, Κουφονήσια, Αστυπάλαια και τις Διονυσάδες νήσους στ’ ανοιχτά της Σητείας στην Κρήτη.
Φύεται σε απρόσιτα μέρη γκρεμών και απότομων βράχων, συνήθως με μέτωπο προς την θάλασσα, σε υψόμετρα 0-300 (-900) μ..
Πρόκειται για θαμνώδες φυτό με πολλούς βλαστούς και με πολλά σαρκώδη φύλλα που σχηματίζουν μεγάλα «μαξιλάρια» με διάμετρο 20-100 εκ. και ύψος ως 15 εκ. Τα ρόδινα-πορφυρά άνθη βγαίνουν 3-8 μαζί.
Κύρια περιοχή εξάπλωσής του είναι οι ΝΑ Κυκλάδες.
Είναι σπάνιο φυτό και οι υποπληθυσμοί του δεν φαίνεται να ξεπερνούν τα λίγες εκατοντάδες άτομα.
Ανθίζει από τον Ιούνιο.

Dianthus > Δίας + άνθος > Διόσανθος (Θεόφραστος)
fruticosus, a, um > frutex (λατιν.) θάμνος = θαμνώδης, πολύβλαστος
amorginus, a, um > Amorgos Αμοργός = αμοργινός.

*** Ο Runemark έχει χωρίσει τον Dianthus fruticosus σε 8 υποείδη, όλα ενδημικά, με διάφορα κριτήρια (φύλα, άνθη, κλπ). Αυτά είναι: amorginus (ΝΑ Κυκλάδες), carpathus (Κάρπαθος, Κάσος), creticus (Κρήτη), fruticosus (Β/ΒΔ Κυκλάδες), occidentalis (Δ. Κρήτη, Κύθηρα, Πελοπόννησος, Ύδρα), karavius (Πετροκάραβο Πάτμου), rhodius (Δωδεκάνησα), sitiacus (Σητεία).

Ο βιότοπος του είδους στην Ηρακλειά

Ο Γιάννης Γαβαλάς στον δρόμο για τον βιότοπο της Ηρακλειάς

Θέσεις στην Αμοργό

Η εξάπλωση στα νησιά μας

Scrophularia heterophylla

30-04-2011

Η Scrophularia heterophylla Willd. 1800, είναι φυτό της Ανατολικής Μεσογείου, με ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα.
Βιότοπος: παλιοί τοίχοι και βραχώδη πρανή, ασβεστολιθικοί βράχοι συχνά κοντά στη θάλασσα, σε υψόμετρα 0-900 μ.
Οι σκροφουλάριες είναι πόες συνήθως βαρύοσμες με μικρά, σχεδόν σφαιρικά, σακοειδή άνθη που καλύπτονται κατά ένα μέρος με μικρά σέπαλα.
Η Scrophularia heterophylla έχει φύλλα λυροειδή, οδοντωτά ή βαθιά σχισμένα, μάλλον σαρκώδη.
Άνθη σκουροκόκκινα με λευκά χείλη σε αραιή, πυραμιδοειδή, άφυλλη, ταξιανθία.
Ανθίζει Μάρτιο - Ιούλιο.

Ετυμολογία:
Scrophularia < scrofa γουρούνα > scróphula ==> επειδή πίστευαν ότι ορισμένα είδη του γένους θεράπευαν τις χοιράδες (εξόγκωση των αδένων του λαιμού)
heterophylla < έτερος + φύλλο ==> επειδή τα φύλλα είναι ακανόνιστα ή διαφορετικά μεταξύ τους.

Orobanche rubescens

Η Οροβάγχη η χνουδωτή (Orobanche pubescens, d' Urv. 1822 και συνώνυμο Orobanche versicolor (= με μεταβαλλόμενο χρώμα) είναι μεσογειακό είδος που παρασιτεί στις ρίζες φυτών των οικογενειών Apiaceae και Asteraceae. Έχει ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα, σε ανοιχτά ενδαιτήματα σε υψόμετρα μέχρι 2000 μέτρα. Ανθίζει την άνοιξη.
Ετυμολογία:
Orobanche > Οροβάγχη > οροβός (βίκος) + Άν-χω > άγχω (πνίγω)
pubescens > pubes -is (εφηβαίο) = χνουδωτός
versicolor > vérso γυρίζω & cólor χρώμα = με μεταβαλλόμενο χρώμα, πολύχρωμο.

Muscari cycladicum subsp. subsessilis

Ηρακλειά 25/04/2011
photo Γιάννης Γαβαλάς

Το Muscari cycladicum subsp. subsessilis, (Bentzer) Raus, 1996 είναι παρόμοιο με το τυπικό υποείδος Muscari cycladicum subsp. cycladicum. Διαφέρει σε ορισμένους ποσοτικούς χαρακτήρες.
Αναφέρεται από την Λαγκάδα, το μονοπάτι Χοζοβώτισσας - Ασφοντηλίτη, κι ακόμη από την Ηρακλειά και τα Κουφονήσια.

Ετυμολογία:
Muscari > μόσχος (σχετίζεται με το περσικό mushka = γεννητικός αδένας), ελαιώδες, έντονα αρωματικό υγρό που βγαίνει από τον γεννετικό αδένα του ασιατικού ελαφιού «μόσχος ο μοσχοφόρος» (πρβ: μοσκοβολώ, μοσχοκάρυδο, μοσχοσάπουνο, μοσχοστάφυλο). Ίσως επειδή φυτά του γένους Muscari είναι πολύ αρωματικά.
cycladicus a, um > Cyclades Κυκλάδες = κυκλαδικό.
subsessilis > sub υπό, σχεδόν + sessilis εδραίο ==> με σχεδόν εδραία βάση φύλλων.

Muscari cycladicum subsp. cycladicum

30-04-2011

Το Muscari cycladicum subsp. cycladicum, P.H.Davis & D.C.Stuart 1966 είναι ενδημικό γεώφυτο των κεντρικών Κυκλάδων και νότιων Κυκλάδων.
Περιγράφτηκε από την Αμοργό.
Εϊναι εξαπλοειδές μέλος του συμπλέγματος Muscari comosum αλλά έχει πιο μεγάλο βολβό (διάμετρος 3-6 εκ.)
Έχει 3-4 λογχοειδή φύλλα. Τα γόνιμα άνθη έχουν δόντια με βαθύ καφετί-κίτρινο χρώμα, χλωμότερα προς την βάση τους με μικρούς μίσχους.
Τα στείρα λουλούδια έχουν διακριτούς μίσχους 4-8 mm
Αναφέρεται από την Λαγκάδα και τα Κουφονήσια.

Ετυμολογία:
Muscari > μόσχος (σχετίζεται με το περσικό mushka = γεννητικός αδένας), ελαιώδες, έντονα αρωματικό υγρό που βγαίνει από τον γεννετικό αδένα του ασιατικού ελαφιού «μόσχος ο μοσχοφόρος» (πρβ: μοσκοβολώ, μοσχοκάρυδο, μοσχοσάπουνο, μοσχοστάφυλο). Ίσως επειδή φυτά του γένους Muscari είναι πολύ αρωματικά.
cycladicus a, um > Cyclades Κυκλάδες = κυκλαδικό.

Cuscuta palaestina

Ηρακλειά 09-04-2008

photo Γιάννης Γαβαλάς