Η χλωρίδα της Νικουριάς

Η Νικουριά είναι μια νησίδα πολύ κοντά στην Αμοργό. Πιθανώς πρόκειται για την αρχαία Ιππουρία («αλογοουρά), αν και παρόμοιο σχήμα έχει και η Αμοργοπούλα ή Άνυδρος.

Το 1700 ο Γάλλος φυσιοδίφης Πιτόν ντε Τουρνεφόρ επισκέφθηκε την Αμοργό. Για την Νικουριά γράφει:

«Ο βόρειος άνεμος μας έκανε να εγκαταλείψουμε για δεύτερη φορά το σχέδιό μας να πάμε στην Πάτμο. Για ποιον λόγο να αντιμαχόμαστε τον Αίολο; Μας έριξε προς την Αμοργό, νησί που αξίζει να το προσέξει ο ταξιδιώτης. Αλλά, καθώς είχε φουσκοθαλασσιά, προσορμισθήκαμε στη Νικουριά, έναν απόκρημνο βράχο σε απόσταση ενός μιλίου από την Αμοργό.

Η Νικουριά είναι ένας μαρμάρινος όγκος στη μέση του πελάγους σχετικά χαμηλός, αλλά με περίμετρο 5 μιλίων, στον οποίο δεν βλέπει κανείς παρά μόνον κατσίκες, αρκετά ισχνές, και πέρδικες κόκκινες, καταπληκτικής ομορφιάς, που μας αποζημίωσαν για την κακοπέραση που είχαμε στη Δονούσα. Οι Έλληνες της ακολουθίας μας επιδόθηκαν σε μεγάλη σφαγή τους. Αν και ήταν κάπως στεγνές και σκληρές σαν δέρμα, μας φάνηκαν εξίσου νόστιμες με εκείνες του Περιγκόρ. Όσο για τα φυτά, δεν είχαμε πολλή τύχη σε αυτό το ξερονήσι. Αναφέρω, ωστόσο, δύο που δεν έχουν περιγραφεί,  παρ’ όλο που φύονται και σε ορισμένα άλλα νησιά της Ελλάδας.

• Asparagus creticus fruticosus, cgrassioribus et brevioribus aculeis, magnufructu [Ασπάραγγος ο κρητικός, θαμνώδης, πυκνάκανθος και βραχυάκανθος, μείζονος καρπού] -σημερινό όνομα: Asparagus aphyllus.

Εικόνα του Asparagus aphyllus από το βιβλίο του Τουρνεφόρ

• Apium graecum saxatile, crithmifolio [Άπιον το ελληνικόν, πετραίον, μετά κριθμίου φύλλου)

Με βάση τις βοτανικές έρευνες που έχουν γίνει στην Νικουριά από το πανεπιστήμιο του Lund, στην χλωρίδα της νησίδας περιλαμβάνονται αρκετά ενδημικά ή σπάνια φυτά, όπως:

1. Adonis microcarpa
2. Allium sphaerocephalon ssp. arvense
3. Anthemis rigida
4. Asperula abbreviata
5. Brassica cretica ssp. aegaea
6. Bromus fasciculatus
7. Campanula heterophylla
8. Carlina lanata
9. Catapodium marinum
10. Catapodium rigidum
11. Centaurea raphanina
12. Cichorium spinosum
13. Crepis hellenica ssp. hellenica
14. Cuscuta palaestina
15. Cymbalaria microcalyx
16. Cynodon dactylon
17. Dactylis glomerata ssp. hispanica
18. Delphinium peregrinum
19. Dianthus fruticosus ssp. amorginus
20. Eryngium amorginum
21. Erysimum senoneri ssp. amorginum
22. Euphorbia exigua
23. Filago aegaea ssp. aristata
24. Filago cretensis ssp. cretensis
25. Frankenia hirsuta
26. Helichrysum orientale
27. Helictotrichon agropyroides
28. Hippocrepis biflora
29. Hordeum murinum ssp. leporinum
30. Kickxia elatine ssp. crinita
31. Lactuca acanthifolia
32. Limonium graecum
33. Limonium palmare
34. Limonium virgatum
35. Lotus ornithopodioides
36. Muscari macrocarpum
37. Nigella damascena
38. Nigella degenii ssp. degenii
39. Nigella doerfleri
40. Origanum calcaratum
41. Parietaria judaica
42. Phagnalon graecum
43. Plantago bellardii ssp. deflexa
44. Plantago cretica
45. Polygala monspeliaca
46. Polypogon maritimus ssp. subspathaceus
47. Reichardia picroides
48. Rubia tenuifolia
49. Sagina maritima
50. Securigera parviflora
51. Sedum amplexicaule ssp. tenuifolium
52. Serapias vomeracea ssp. orientalis
53. Seseli gummiferum ssp. crithmifolium
54. Torilis arvensis ssp. purpurea
55. Trachynia distachya
56. Trifolium boissieri
57. Triplachne nitens

Φωτογραφίες από φυτά της Νικουριάς μπορείτε να δείτε κάνοντας κλικ εδώ...

Η φύση στις βραχονησίδες της Ηρακλειάς

Άποψη της Ηρακλειάς από τον ανοιξιάτικο και ολάνθιστο Μεγάλο Άβελα, 16-03-2009

Κείμενο - φωτογραφίες: Γιάννης Γαβαλάς, διευθυντής Γυμνασίου Ηρακλειάς

Όπως τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, έτσι και η Ηρακλειά περιστοιχίζεται από βραχονησίδες. Αυτές είναι οι εξής τρεις: στα ΒΑ το Βενέτικο και στα Δ ο Μεγάλος Άβελας και ο Μικρός Άβελας ( ή αντίστοιχα Μέσα και Έξω Άβελας, καθώς και  Μεγάλο-Μικρό Νησί στην ντοπιολαλιά των ψαράδων).

Η βραχονησίδα Βενέτικο ανήκει σε κάποιον Σχινουσώτη και φιλοξενεί αρκετά κατσίκια για μερικούς μήνες κάθε χρόνο. Παρά τη βόσκηση έχει αρκετά ενδιαφέροντα είδη φυτών. Το πιο ενδιαφέρον είναι ένα άτομο της ορχιδέας Serapias bergonii, λίγα μέτρα από τη θάλασσα στο dυτικό τμήμα της νησίδας. Το είδος αυτό δεν έχει βρεθεί στην Ηρακλειά αλλά ούτε και στα γύρω νησιά Νάξο, Αμοργό, Ίο και τις υπόλοιπες Μικρές Κυκλάδες. Άλλα ενδιαφέροντα είδη είναι το Linum nodiflorum που απαριθμεί εκατοντάδες άτομα, τα Allium guttatum ssp sardoum, Plantago coronopus, Messembryanthemum nodiflorum, Capparis spinosa, Asparagus horridus, Crithmum maritimum. Πρόσφατα αναγνωρίστηκαν με τη βοήθεια της ειδικού kαθ. Ρέας Αρτελάρη τα Limonium sieberi, Limonium ocymifolium καθώς και υβρίδιό τους. Στη νησίδα φωλιάζουν και  λίγα αγριοπερίστερα. Από ερπετά έχει παρατηρηθεί μόνο η σαύρα podarcis erchardii (σιλιβούτα).

Η ορχιδέα Serapias bergonii από το Βενέτικο, 22-03-2010

Οι άλλες δύο νησίδες ανήκουν στην Κοινότητα Ηρακλειάς και με ενέργειες του αείμνηστου πατέρα μου, προέδρου Φάνη Γαβαλά, σταμάτησαν να ενοικιάζονται σε βοσκούς εδώ και 20 χρόνια,  με αποτέλεσμα την ανάκαμψη της χλωρίδας τους.

Ο Μεγάλος  Άβελας είναι πολύ δύσκολος στην εξερεύνηση γιατί σπάνια ο καιρός επιτρέπει την προσέγγιση με βάρκα, αλλά και γιατί το έδαφός του είναι πολύ απότομο. Η χλωρίδα του περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τον θάμνο Lycium schweinfurthii , τα Atriplex halimus, Atriplex recurva, Umbilicus horizontalis, Convolvulus oleifolius, Arthrocnemum macrostachyum, Asparagus horridus, Messembryanthemum nodiflorum, Matthiola sinuata, Limonium echioides, Limonium narbonense, Sedum littoreum, Frankenia pulverulenta, τις ορχιδέες Anacamptis sancta και Anacamptis pyramidalis. Σημαντικότερο όλων είδος είναι η ενδημική μαργαρίτα Αnthemis scopulorum. Από ερπετά υπάρχει μόνο η σιλιβούτα (Podarcis erchardii). 

Η ενδημική Αnthemis scopulorum από τον Μεγάλο Άβελα, 30-04-2006

Ο Μικρός Άβελας έχει λιγότερα είδη φυτών. To πιο ενδιαφέρον είναι το Allium commutatum που δεν υπάρχει στην Ηρακλειά ούτε στις άλλες βραχονησίδες. Μεγάλος αριθμός από μολόχες Lavatera arborea καλύπτει τη νησίδα. Άλλα είδη είναι Anthemis scopulorum , Arthrocnemum macrostachyum, Messembryanthemum nodiflorum, Convolvulus oleifolius, Matthiola sinuata, Parietaria cretica, Asparagus horridus. Αξιοσημείωτη είναι η απουσία της σιλιβούτας Podarcis erchardii που υπάρχει στην Ηρακλειά αλλά και στις άλλες 2 νησίδες.

Allium commutatum από τον Μικρό Άβελα, 12-06-2012

Τα πουλιά που χρησιμοποιούν τις δύο νησίδες είναι πολλά. Μόνιμοι κάτοικοι είναι οι θαλασσοκόρακες Phalacrocorax aristotelis, οι ασημόγλαροι Larus michachelis, τα αγριοπερίστερα Columba livia, οι γαλαζοκότσυφες Monticola solitaries και οι μαυροτσιροβάκοι Sylvia melanocephala. Καλοκαιρινοί επισκέπτες που φωλιάζουν είναι οι μαυροπετρίτες Falco eleonorae με 60-100 ζεύγη και οι αρτέμηδες Calonectris diomedea. Το χειμώνα παρατηρείται ο πετρίτης Falco peregrinus. Υπάρχει και μία παρατήρηση του εξαιρετικά σπάνιου υδροβάτη Hydrobates pelagicus. 

Μαυροπετρίτες στις νησίδες της Ηρακλειάς, 14-10-2011

Γύρω από τις νησίδες  παρατηρούνται η μεσογειακή φώκια Monachus monachus, η θαλάσσια χελώνα καρέτα Caretta caretta, το ρινοδέλφινο Tursiops truncatus, το ζωνοδέλφινο Stenella coeruleoalba και το κοινό δελφίνι Delphinus delphis. 

Σπάνιες είναι οι εμφανίσεις του φυσητήρα Physeter macrocephalus. 

Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία των πεταλούδων Vanessa atalanta, Vanessa cardui, Colias crocea κατά τους μήνες Δεκέμβριο-Ιανουάριο πιθανόν λόγω υψηλότερης θερμοκρασίας αλλά και μεγάλου πληθυσμού από μολόχες Lavatera arborea που είναι από τα αγαπημένα τους φυτά.

Και λίγα λόγια για την προσέγγιση στις βραχονησίδες γενικότερα. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι κατά τους μήνες Απρίλη-Μάη φωλιάζουν  θαλασσοπούλια και Αύγουστο-Σεπτέμβρη οι μαυροπετρίτες. Καλό είναι να μην τις επισκεπτόμαστε αυτούς τους μήνες, διαφορετικά η επίσκεψή μας να διαρκεί όσο γίνεται λιγότερο. Η μεγαλύτερη απειλή από τον άνθρωπο είναι η μεταφορά αρουραίων κυρίως από τα ψαροκάϊκα, αφού καταστρέφουν τις φωλιές των πουλιών. Άλλη απειλή είναι τα αγριοκούνελα που αφήνουν κάποιοι κυνηγοί τα οποία καταστρέφουν την χλωρίδα.

Ο Μεγάλος και ο Μικρός Άβελας

Η χλωρίδα του Βιόκαστρου

Το Βιόκαστρο είναι μια βραχονησίδα απέναντι από τον γνωστό ορμίσκο της Αγίας Άννας στην Χώρα. Κατά μία εκδοχή (Σκανδαλίδης) το όνομα «Βιόκαστρο» αποτελεί παραφθορά του ονομάτος «Βρυόκαστρο» (από τα πολλά βρύα που έχει), αλλά αυτή η προσέγγιση ελέγχεται.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν το Βιόκαστρο από το καλοκαίρι, κάνοντας το μπάνιο τους στην Αγία Άννα, οπότε η βραχονησίδα έχει το φαιό χρώμα που φαίνεται και στην φωτογραφία. Τον χειμώνα και την άνοιξη η εικόνα του όμως είναι διαφορετική. Οι Σουηδοί βοτανικοί Hans Runemark & Sven Snogerup επισκέφθηκαν άνοιξη το Βιόκαστρο και συνέλεξαν φυτά, που σήμερα είναι κατατεθειμένα στο φυτολόγιο (herbarium) του πανεπιστημίου Lund στην Σουηδία.

Από τα φυτά που συνέλεξαν οι Σουηδοί επιστήμονες, ξεχωρίζει το σπάνιο ενδημικό Origanum calcaratum, που περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (RDB 2009). Το Origanum calcaratum (κεφαλόχορτο) το βρίσκουμε επίσης στον γκρεμό της Χοζοβιώτισσας (http://floraamorgina.blogspot.gr/2011/02/27042005-chozoviotissa-origanum.html) και στην Αμοργοπούλα - Άνυδρο (http://floraamorgina.blogspot.gr/2014/06/origanum-calcaratum.html). 

Άλλα φυτά από το Βιόκαστρο που βρίσκονται στο πανεπιστήμιο Lund είναι:

• Asparagus horridus
• Asparagus stipularis
• Capparis spinosa ssp. rupestris (http://floraamorgina.blogspot.gr/2007/06/capparis-spinosa.html)
• Catapodium marinum    
• Convolvulus oleifolius    
• Crithmum maritimum    
• Echinops spinosissimus ssp. spinosissimus    
• Erodium chium    
• Hyparrhenia hirta    
• Limonium palmare    
• Linum strictum ssp. spicatum    
• Medicago monspeliaca    
• Parapholis incurva    
• Rostraria cristata    
• Silene sedoides    
• Stipa capensis

Τα νησιά της Αμοργού

Άποψη από τον Κρίκελο της Αιγιάλης. Διακρίνεται η νησίδα Νικουριά και στο βάθος η Κέρος και η Ηρακλειά με το ψηλό βουνό της, τον Πάπα.

Η Αμοργός δεν είναι ένα μοναχικό νησί. Το φυσικό της περιβάλλον περιλαμβάνει κι ένα πλήθος νησιών και νησίδων. Αυτή η πολυνησία είναι από την αρχαιότητα και την βυζαντινή εποχή ιστορικά δεμένη με την Αμοργό, που θεωρείται το μητρικό νησί. Μερικά νησιά είναι κοντά στην Αμοργό και άλλα αποτελούν την γεωγραφική της συνέχεια, όπως τα Λέβιθα και η Κιναρος. Οι ναυτικοί από πολύ παλιά ονομάζουν αυτή την πολυνησία «Αμοργιανά Νησιά». Ένα τμήμα τους ονομάστηκε στην εποχή μας «Μικρές Κυκλάδες».

Πολύ κοντά στην Αμοργό βρίσκονται οι μεγάλες νησίδες Νικουριά και Γραμβούσα. Μικρότερες νησίδες είναι ο Παρασκοπός, το Κισήρι, το Πατελίδι (Πεταλίδι και Πεταλίδα), το Κραμβονήσι (ή Άτιμο), η Εξομία, το Μεγάλο και Μικρό Βιόκαστρο, το Ψαθονήσι (ή Χήνα).

Η νησίδα Αμοργοπούλα (ή Αμοργόπουλο, ή Άνυδρος) βρίσκεται ανοιχτά στο πέλαγος, ανάμεσα στην Αμοργό, την Ανάφη και την Θήρα.

Η νήσος Δονούσα, που διατηρεί το αρχαίο της όνομα, βρίσκεται ανάμεσα σε Αμοργό και Νάξο, στα βορειανατολικά της Αιγιάλης και παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Αιγιάλης. Κατοικήθηκε μετά το 1832 από αμοργιανές οικογένειες. Μέχρι τότε αποτελούσε βοσκότοπο των Αιγιαλιτών. Η Δονούσα σχηματίζει την δική της νησιωτική υποσυστάδα, με τις νησίδες Σκυλονήσι (ή Σκουλονήσι, ή Τρίγωνο), Βόδια (ή Μπούβες) και Μάκαρες (ή Μακαριές, ή Ακαριές), οι οποίες αποτελούνται από τον Άγιο Νικόλαο (αρχαία Νικουσία) και την Πράσινη (ή Αγία Παρασκευή).

Η νήσος Κέρος, αν και είναι το μεγαλύτερο από τα Αμοργιανά Νησιά (ή Μικρές Κυκλάδες), είναι ακατοίκητη. Παραδοσιακά αποτελεί βοσκότοπο για την Χώρα Αμοργού και τελευταία και του Κουφονησιού. Την υποσυστάδα της Κέρου αποτελούν οι νησίδες Πάνω Αντικέρι, Κάτω Αντικέρι (ή Δρίμα), Γουργάρι, Άγιος Ανδρεάς, Πλακί (ή Μικρή Πλάκα), Μεγάλη Πλάκα, Αγία Βαρβάρα, Γουρούνι και Λέρος.

Η υποσυστάδα των Κουφονησίων αποτελείται από το Πάνω Κουφονήσι, που κατοικήθηκε μετά το 1832 από ναυτικούς και ψαράδες της Αμοργού, κυρίως από Χώρα και Κατάπολα. Παλιότερα ανήκε στον Δήμο Αμοργού (Χώρας) και στην Κοινότητα Καταπόλων. Το Κάτω Κουφονήσι είναι ακατοίκητο και η υποσυστάδα συμπληρώνεται από τις νησίδες Κοπριά και Γλαρονήσι.

Η νήσος Σχινούσα βρίσκεται ανάμεσα σε Κουφονήσια, Κέρο και Ηρακλειά. Κι αυτή κατοικήθηκε μετά το 1832 από αμοργιανές οικογένειες, κυρίως από την περιφέρεια Χώρας Αμοργού. Η συνήθης σήμερα γραφή του ονόματός της ως «Σχοινούσα» (επηρεασμένη από την λέξη «σχοινί») είναι λανθασμένη. Η ετυμολογία του ονόματός της προέρχεται από τον θάμνο «σχίνο» (ή «σχινιά», όπως λέγεται στην Αμοργό και τα νησιά της). Η υποσυστάδα της Σχινούσας αποτελείται από τις νησίδες Αγριλού, Οφιδούσα, Λυγάρι, Τσουλούφι, Λάζαρος, Γλαρονήσι και Ασπρονήσι.

Η νήσος Ηρακλειά απέχει 1,3 μίλια από τη Σχινούσα και 3 μίλια από τη Νάξο. Παλιότερα αποτελούσε μετόχι της Μονής Χοζοβιώτισσας της Αμοργού. Μετά το 1832 κατοικήθηκε από ακτήμονες αμοργιανές οικογένειες, κυρίως από τα Θολάρια της Αιγιάλης. Διατηρεί το αρχαίο της όνομα Ηράκλεια (προφανώς από τον Ηρακλή). Η νησιωτική υποσυστάδα της αποτελείται από τις νησίδες Μεγάλο Αβελονήσι (ή Άβελος, ή Μεγάλος Άβελας), το Μικρό Αβελονήσι (Μικρός ή Έξω Άβελας), και Βενέτικο. Στην Ηρακλειά ζει μόνιμα ο εκλεκτός φίλος μου Γιάννης Γαβαλάς (διευθυντής στο Λύκειο του νησιού), που είναι δεινός ερασιτέχνης φυσιοδίφης και φωτογραφος και εμπλουτίζει το ιστολόγιο με σημαντικά θέματα όχι μόνο από την Ηρακλειά και άλλα αμοργιανά νησιά αλλά και από την ίδια την Αμοργό.

Γεωγραφική προέκταση της Αμοργού αποτελούν τα νησιά Λέβιθα και Κίναρος και οι πέντε νησίδες Λιάδια. Βρίσκονται στα ανατολικά, ανάμεσα στην Αμοργό και την Λέρο και ιστορικά αποτελούσαν ιδιοκτησία οικογενειών από την Αιγιάλη. Όταν όμως δημιουργήθηκε το 1832 το ελληνικό κράτος, τα νησιά αυτά παρέμειναν στην οθωμανική επικράτεια, κι έτσι η Αμοργός ήταν το ανατολικότερο σύνορο της Παλιάς Ελλάδας. Ακολουθώντας την τύχη της Δωδεκανήσου πέρασαν στην κυριαρχία της Ιταλίας (1912-1943) για να ενσωματωθούν τελικά στην Ελλάδα (1946-1948). Διοικητικά ανήκουν στα Δωδεκάνησα, αλλά γεωγραφικά, φυτογεωγραφικά και ιστορικά ανήκουν στην Αμοργό και τις Κυκλάδες.

Οι κοινωνίες των 4 κατοικημένων νησιών των Μικρών Κυκλάδων, δηλαδή Δονούσας, Κουφονησιού, Σχινούσας και Ηρακλειάς, σταδιακά αυτονομήθηκαν από την Αμοργό και τελικά πέρασαν (όπως και το ίδιο το μητρικό νησί τους) στην επιρροή και εξάρτηση από τη Νάξο, αρχικά με την μεταφορά τους από την Επαρχία Θήρας στην Επαρχία Νάξου και στη συνέχεια από το γεγονός ότι στη Νάξο εδρεύουν όλες οι βασικές δημόσιες υπηρεσίες και οι παροχές υγείας και περίθαλψης. Μετά την αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση «Καλλικράτης» τα 4 αμοργιανά νησιά από αυτόνομες κοινότητες που ήταν μεταβλήθηκαν σε απλά δημοτικά διαμερίσματα του νέου «Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων», με ότι αυτό συνεπάγεται για τα μικρά νησιά μας. Αυτό που παραμένει ζωντανό από την μακραίωνη κοινή ιστορία των Αμοργιανών Νησιών είναι η Μητρόπολη Θήρας, Αμοργού και Νήσων. Και το Υποθηκοφυλακείο της Αμοργού (αν ένα τμήμα του δεν έχει μετακομίσει στη Νάξο).

Το ιστολόγιο αυτό πάντως θα συνεχίζει να βλέπει τα Αμοργιανά Νησιά (ή Μικρές Κυκλάδες) σαν μια ενιαία γεωγραφική, χλωριδική, ιστορική και πολιτιστική ενότητα.

Αμοργοπούλα

άποψη της Αμοργοπούλας από τη Χώρα
27/09/2007

Γύρω από την Αμοργό υπάρχουν πολλά νησάκια, που ιστορικά είναι πλήρως συνδεδεμένα με την Αμοργό. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται και τα νησάκια που αποκαλούμε «Μικρές Κυκλάδες». Η Αμοργοπούλα (λέγεται και Άνυδρος) ήρθε πρόσφατα στην επικαιρότητα, λόγω της οικονομικής κρίσης που περνάει η Ελλάδα. Με αφορμή τις εμπράγματες απαιτήσεις (που σημαίνει: έδαφος) από τις Φινλανδία και Ολλανδία (έκανε κι η μυίγα...) Τούρκος επιχειρηματίας εκδήλωσε ενδιαφέρον να... αγοράσει την Αμοργοπούλα. Στα σχετικά δημοσιεύματα το νησάκι αναφέρεται σαν «Μικρή Αμοργός» (Little Amorgos) από κακή μετάφραση του ονόματος «Αμοργοπούλα. Το νησάκι υποτίθεται ότι είναι ιδιοκτησία αμοργιανής οικογένειας, που θέλει να το πουλήσει. Αλλά από το «υποτίθεται» μέχρι το «είναι» η απόσταση είναι μεγάλη. Επί της ουσίας: η Αμοργοπούλα είναι τμήμα της αμοργιανής πολυνησίας, αποτελεί σπουδαίο ψαρότοπο για τους Αμοργιανούς ψαράδες, έχει μοναδικά ενδημικά φυτά όπως το Ελίχρυσο το αμοργινό (Elichrysum amorginum) και το πρόβλημά της είναι ότι έχουν ριχτεί κουνέλια για ξεκούραστο κυνήγι από διάφορους φραγκάτους που παριστάνουν τους κυνηγούς.